Wat jullie vertellen...

Ik ben mama van Bowie-Georges, nu 4 jaar en een spontane kleuter.

Al was ik een tijd geleden bang dat dit niet zo zou blijven want toen hij bijna 2,5jaar was begon hij te stotteren. Bowie-Georges was snel verbaal sterk en kreeg een stotterfase. Die fase ging voorbij,

al was dit maar voor een tijdje. Plots stak het terug de kop op. Maar deze keer merkte ik dat het de verkeerde kant op ging. Niet alleen ging hij ‘ma-ma-ma-mag ik drinken? Maar hoorde ik dat hij druk begon te zetten als hij wou beginnen vertellen. De ergste dingen flitsten door mijn hoofd, hij zou dicht klappen, hij zou uitgelachen en gepest worden en mijn steeds lachende jongen zou een ongelukkig kind worden.

Ik besloot dus snel contact op te nemen met iemand die stottertherapie gaf en kwam zo terecht bij Greet.

Dit ging allemaal heel snel. Een afspraak, een gesprek waarbij Bowie-Georges al meteen ‘getest’ werd.

Mijn zoontje zou geholpen worden. En is dat niet wat we allemaal willen?

Ik kreeg als mama veel uitleg over hoe de therapie zou verlopen en met enige traantje biggelend over de wangen hoopte ik dat het goed ging komen. Bowie-Georges ging niet alleen, nee, ik mocht mee.

Ik kon zien en horen hoe er met Bowie-Georges gewerkt werd. Achteraf kreeg ik uitleg wat Greet had aangepakt en hoe ik dit thuis en in zijn omgeving moest aanpakken en doortrekken. En daar was ik blij mee. Want ik en zijn omgeving moesten hem helpen.

Geen ‘wacht eens even en denk eerst na voor je iets zegt’.

En ik groeide mee en leerde hoe ik kon ingrijpen of voorkomen.

Met ups-and-downs, want elke keer er een periode in zijn leven kwam dat ‘stress’ meebracht ging alles even moeilijker. Maar dan was Greet er, ze merkte op wat er in Bowie-Georges om ging. Ze leerde hem kennen en pikte daarop in. Bowie -Georges zat met dingen in zijn hoofd die hem druk bezorgden. Greet had een gesprek met mij en in de therapie nadien leerde ze hem hoe dit te kanaliseren.

En zo hebben we samen een weg afgelegd. Een weg van zoeken naar wat zorgt dat het moeilijker gaat en dit aanpakken. We zijn nog niet aan het einde, maar met Greet deze weg bewandelen was en is positief voor Bowie-Georges, een spontaan, open en gelukkig kind..

mama Bowie-Georges

In het begin was ik heel bang en dat maakte me onzeker. Ik was bang omdat ik niet wilde dat andere mensen het zouden horen en negatief zouden reageren. En dat trok ik mij heel hard aan. Ik was ook heel teleurgesteld in mezelf omdat ik stotterde en ik durfde er niet over te praten. Maar door het op te kroppen werd het nog lastiger. Alles eens vertellen en loslaten deed mij goed en het gevoel dat iemand mij begreep was zo een opluchting. In het begin was ik er heel voorzichtig over en was ik bang om het toe te geven aan mensen, om mij open te stellen. Het voelde ook soms raar aan om de confrontatie aan te gaan. Hoe meer ik mezelf confronteerde hoe ongemakkelijker het werd maar ik legde mij er snel bij neer en kijk nu alleen maar vooruit. Na elke sessie voel ik een pak van mijn schouders vallen en sta ik weer een stapje verder. Alhoewel ik er soms nog niet echt 100% voor durf te gaan omdat de opdrachten vaak nog moeilijk zijn. Ik voel me al veel zelfzekerder en het gaat ook al veel beter om ermee om te gaan. Ik durf ook eerlijk te zijn tegen anderen en ik trek er mij vaak niet zoveel meer van aan. Maar ik ben wel nog vaak zenuwachtig tijdens gesprekken waar ik aan het woord moet komen.

Leni 15 jaar

Een paar weken vooraleer onze jongste dochter Julie naar school moest gaan, had ze soms problemen bij het praten.

Soms bleef ze beetje hangen maar iedereen vertelde me dat dat wel zou beteren, dat dat er wel uitgroeit.

Maar ipv te verbeteren werd het alsmaar erger en ervaarden we meer en meer stotters.

Toen de kinderarts er ons, als ouders, op wees dat onze dochter toch hulp nodig had, was dat toch wel confronterend want onze dochter van 3 jaar die al therapie nodig had om haar te helpen in het praten, dat vonden we toch wel heel jong.

Dus beetje bang afwachten, wat er ging komen, kwamen we bij Greet terecht.

Al snel werd ons duidelijk dat wij onze dochter daar wel konden bij helpen in onze manier van omgaan met haar want in de maatschappij moet alles toch wel snel gaan en onze oudste dochter praat ook veel en snel en al heel snel werd ons duidelijk dat onze jongste dochter dat tempo niet kon volgen.

Door het feit dat Julie haar heel fel op haar gemak voelde bij Greet, merkten wij al vrij snel dat Julie begon open te bloeien en dat ze meer durfde praten en ook de stotters meer en meer achterwege bleven.

Dus dankzij de goede begeleiding van Greet naar Julie toe, maar ook de vele tips en tricks naar ons als ouder toe, is onze dochter enorm opengebloeid, durft ze ook veel meer te praten en merken we nog heel uitzonderlijk eens een lichte stotter op.

Bewonderenswaardig dus wat een begeleiding op deze jonge leeftijd van mooie resultaten met zich kan meebrengen.

Dankjewel hiervoor Greet.

mama van Julie

Eigenlijk was het Cas’ oma die voor het eerst opmerkte dat hij af en toe ‘bleef hangen’ in zijn woorden. Toen noemden we het nog zo. Het was pas toen Cas in paniek raakte en aangaf ‘dat hij niet meer kon praten’, dat we de hulp inschakelden van Greet om ons te helpen bij het stotteren.

Zij kon direct de vinger aan de wonde leggen en met enkele eenvoudig toepasbare tips, boekten we snel winst. De therapie was echt op maat van onze tweejarige en hij voelde zich onmiddellijk veilig bij Greet. Als ouder is dat een heuse geruststelling.

Cas ervoer de therapie als een uurtje spelen en wij leerden elke keer nieuwe dingen over onze zoon, maar ook over ons eigen leven. In die zin is het ook voor ouders verlichtend om via deze weg hulp in te schakelen.

Wij hebben de stottertherapie vooral ervaren als laagdrempelig, toegankelijk en efficiënt.

Gelukkig kind, gelukkige ouders.

moeke van Cas

Janne kon heel vroeg praten en had op jonge leeftijd (1,5jaar) al een redelijk grote woordenschat in vgl. met kindjes van haar leeftijd. Op het moment dat ze naar school ging (naar het instapklasje) werd haar woordenschat groter en groter. Het kwam er echter soms ook iets minder vlot uit. De eerste stotters lieten zich horen. Meer specifiek is het begonnen na een incident, tijdens het spelen op de speelplaats met een ander kindje, waar Janne danig van onder de indruk was.

De school vond het te vroeg om te starten met logopedie, omdat het er volgens hen nog kon uitgroeien. Ondanks dit advies ben ik zeer blij dat we toch meteen gestart zijn hiermee. Ik vond het enorm confronterend om de stotters te horen bij mijn kind, alsook de gezichten van anderen als ze stotterde. De grootouders zijn er zelfs ziek van geweest. En bovenal had ik ook de indruk dat mijn dochter zelf besefte dat er iets mis was. Ze durfde op dat moment minder te vertellen bij vreemden of ze probeerde te antwoorden met ja of nee. Thuis kon ze echter wel volledig zichzelf zijn en taterde ze er dan ook op los.

De therapie is echt op maat van het kind. Janne zag dit steeds als was het gaan spelen bij Greet en liefst van al, met iets nieuws. 😊 Het was voor het kind ook echt spelen. Terwijl de ouders de nodige tools aangereikt krijgen en opgevoed worden om zelf met je kind aan de slag te gaan. Ik heb tijdens de therapie mijn kind beter leren kennen qua karakter, maar ook mezelf. Wat zijn mijn valkuilen? Hoe leg ik druk op haar? Ik vond het ook leuk om zaken die zich die week hadden voorgedaan met Greet te kunnen bespreken (zeg maar even ventileren, aftoetsen, raad in plan van aanpak krijgen). Eigenlijk mis ik dit soms nog. Je krijgt er ook handvatten voor de toekomst aangereikt. Ik ben er ook van overtuigd, omdat we zo snel zijn gestart, dat we ook zo snel hebben kunnen afbouwen. We hebben Janne geen mogelijkheid gelaten om foute dingen aan te leren. Na 11 maanden hebben we de therapie dan kunnen afbouwen. Sindsdien heeft ze geen stotters meer gehad. Maar ik blijf wel gefocust op haar taal. Ik schaduw nog steeds. Ze laat nog steeds haar mondje rusten op bepaalde momenten. Wanneer ze foute vervoegingen maakt, zeg ik haar niet dat het verkeerd is maar herhaal ik het op het juiste manier. Ik lees ook enorm veel boekjes met Janne, want ze blijft hongerig naar nieuwe input. En na 6 maanden kan ze nog steeds gekke woordjes maken. Af en toe doet ze dit voor aan haar poppen. 😊

Momenteel zijn we in blijde verwachting van een 2de kindje en ik ben ervan overtuigd dat ik al deze zaken ga meenemen bij mijn 2de kind.

mama van Janne

Tijdens de eerste lockdown in maart 2020 begon onze zoon (toen 3,5j) van de ene dag op hevig te stotteren. Net zoals wij begreep hij niet waar dit vandaan kwam, wat heel wat emoties in hem losmaakte.

We hebben onmiddellijk ingegrepen en omdat we iemand zochten die ervaring had met kleuters zijn via wat opzoekingswerk bij de website van Greet terecht gekomen.

Tijdens het eerste telefonisch contact hadden we al direct een positief gevoel. Greet luisterde oprecht naar ons verhaal en onze bezorgdheden. Ze gaf ons ook al enkele tips mee die we konden gebruiken in afwachting van onze eerste sessie.

Vanaf de eerste sessie was al duidelijk dat onze zoon zich heel goed voelde in de praktijk. Haar milde, geduldige maar zeer efficiënte aanpak zorgde voor veel vooruitgang. Greet betrekt de ouders helemaal in het proces, geeft open en duidelijke informatie en biedt steeds een luisterend oor.

Na een klein jaar was onze zoon zijn stotteren opnieuw onder controle en konden we dit hoofdstuk afsluiten. Dat hij er een voorliefde voor gezelschapsspelletjes aan heeft overgehouden, nemen we er met veel plezier bij😊

mama van B

0